Posted by: piman007 | 13-06-2008

กลอนอีกแล้ว

เช้านี้ปวดหัว มึนงงไปหมดไม่รู้ทำไม หน้ามืดอยากจะหลับเสียให้ได้ แต่ก็ทำไม่ได้อีกนั่นล่ะ ต้องทำงาน
สมองเบลอไปหมด สงสัยจะลงแดงไม่ได้กินชาเย็นเหมือนทุกเช้า (ประหยัดครับ ประหยัดตั้ง 35 บาทแน่ะ) ทิ้งไปอีกสักพัก
เดี๋ยวก็คงจะชิน สิ่งที่กลัวที่สุดก็เห็นจะเป็นความดันเนี่ย ความดันทุรังมันสูงเกิน วัดครั้งล่าสุด 142/90 พยาบาลบอกว่า
สูงไปนะคะ ผมเองก็ได้แต่ยิ้มแหย๋ๆ แล้วก็พูดว่า "ครับ"
 
อาการไซนัสอักเสบเมื่อเช้ากำเรีบอีกแล้ว หายใจแล้วได้กลิ่นเลือดตัวเอง เฮ้ออออ มันจะเป็นอะไรกันนักกันหนาเนี่ย Sad
ได้พักผ่อนบ้างก็คงหาย ช่วงนี้อยากพักผ่อนมากๆ เลยทำไมก็ไม่รู้เพลียตลอดเหมือนคนอดนอนตลอด
ไม่เป็นไร บ่นมานานแล้ว ดูกลอนที่ผมแต่งเช้านี้กันดีกว่า แบบว่าอู้งาน แหะๆๆๆ Tongue out
 
ชีวิตคือความเศร้า  ที่มักเหงาบนความรัก
ฉันเองได้ประจักษ์  ขอพบพักตร์มิรู้ลืม
ยิ่งรู้ยิ่งทำไป  ไม่ได้คิดจะยั้งเตือน
ขอเพียงอยู่คู่ชู้เชือน  ขอได้เอ่ยคำพรรณา
 
ยิ่งรักยิ่งเศร้าหมอง  เฝ้าทนท้อทุกเชื่อวัน
เหตุใดเจ้าแปรผัน  มิใช่ยังจะดูแล
ทนท้อและท้อใจ  ป่วยไปใยให้เศร้าหมอง
เหตุใดตรึกตรึงตรอง  ไป่บ่ใยทุกข์อีกครา
 
ความรักเสมือนหนึ่ง  น้ำหล่อเลี้ยงแห่งชีวา
หากรักมากนักหนา  ก็จะทุกข์สิเกินไป
ขอทนอย่างทนท้อ  มิท้อถอยทุกเชื่อวัน
หวังว่าจะรักกัน  ตราบเท่านานและแสนนาน
 
 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

หมวดหมู่

%d bloggers like this: